Kilka kont w jednym banku nie mnoży ochrony — BFG sumuje salda

Jeśli masz ROR, konto oszczędnościowe i lokatę w jednym banku, BFG stosuje limit równowartości 100 tys. euro do sumy twoich środków i innych objętych gwarancją należności w tej instytucji. Każde kolejne konto powiększa tę samą sumę, nie tworzy osobnej puli ochrony.

Jeśli masz również udział w rachunku wspólnym, doliczasz swoją część do własnych sald w tym banku. Drugi współposiadacz liczy swoją część osobno, wraz ze swoimi indywidualnymi rachunkami. Taki podział pozwala oszacować kwotę gwarantowaną każdej osobie, także gdy na wspólnym koncie znajduje się więcej niż podstawowy limit dla jednego deponenta.

Co wchodzi do sumy deponenta

Punktem wyjścia jest osoba będąca deponentem i bank prowadzący jej rachunki. Zestaw jej ROR, konta oszczędnościowe i lokaty w tej samej instytucji, a następnie dodaj przypadający jej udział ze wszystkich rachunków wspólnych. Pozostałej części wspólnego salda nie przypisuj tej osobie. W rachunku mieszczą się też inne należności objęte gwarancją, więc sam wykaz kont może nie wyczerpywać podstawy obliczenia.

Po dodaniu kwot porównaj wynik z równowartością podstawowego limitu. Jeśli suma jest niższa, środki mieszczą się w ochronie. Jeśli jest wyższa, część ponad limit nie korzysta z podstawowej gwarancji; osobnego rozpatrzenia wymagają jedynie wpływy spełniające warunki szczególnej ochrony. Istotna jest łączna należność od konkretnego banku, a nie liczba umów czy nazw produktów.

Kwotę gwarantowaną ustala się według sald i należności na początek dnia spełnienia warunku gwarancji, razem z naliczonymi odsetkami. Dlatego bieżące salda służą do oszacowania wyniku, lecz ostateczna kwota może się zmienić, jeśli przed tym dniem wpłyną pieniądze, zostaną wypłacone środki albo narosną odsetki. Limit jest wyrażony jako równowartość w złotych, a przykłady poniżej posługują się euro wyłącznie dla czytelnej arytmetyki.

Przykład: ROR, oszczędności i lokata jednej osoby

Załóżmy umownie, że jedna osoba ma w tym samym banku równowartość 40 tys. euro na ROR-ze, 35 tys. euro na koncie oszczędnościowym oraz 45 tys. euro na lokacie. Łączna należność z tych rachunków wynosi 120 tys. euro. Przy założeniu, że nie ma innych objętych ochroną należności ani podstaw do podwyższonej gwarancji, BFG wypłaciłby równowartość 100 tys. euro; 20 tys. euro znalazłoby się ponad podstawowym limitem.

Zmiana proporcji między tymi rachunkami nie zmienia wyniku, jeżeli łączna kwota pozostaje taka sama. Przeniesienie środków z ROR-u na lokatę w tym banku może zmienić oprocentowanie, ale nie tworzy nowego limitu gwarancyjnego. W ten sposób trzy produkty bankowe dają jedną sumę do porównania z ochroną należną temu deponentowi w tej instytucji.

Przykład: małżeństwo ze wspólnym rachunkiem

Przy rachunku wspólnym zasada podziału BFG przypisuje środki współposiadaczom zgodnie z umową rachunku, a gdy umowa nie określa udziałów — w równych częściach. Dopiero udział przypisany danej osobie łączy się z jej własnymi środkami w tym banku. Dlatego wysokość salda wspólnego nie jest sama w sobie odpowiedzią na pytanie, ile odzyska każde z małżonków.

Załóżmy umownie, że małżonkowie trzymają na rachunku wspólnym równowartość 180 tys. euro, a umowa nie przewiduje nierównych udziałów. Każdemu przypada po 90 tys. euro. Jedno z małżonków ma ponadto własną lokatę o równowartości 25 tys. euro w tym samym banku. Jego łączna kwota to 115 tys. euro: 100 tys. euro mieści się w podstawowej gwarancji, a 15 tys. euro przekracza jej limit.

Drugiemu małżonkowi, jeśli nie ma w tym banku innych należności objętych ochroną, przypada 90 tys. euro objęte podstawową gwarancją. Oboje mieliby więc łącznie ochronę podstawową na równowartość 190 tys. euro spośród 205 tys. euro przypadających im w przykładzie. Gdyby pierwsze z małżonków miało jeszcze własny ROR, jego saldo należałoby dołożyć do 115 tys. euro; nie zmieniłoby to udziału drugiego małżonka we wspólnym rachunku.

Przykład: ta sama osoba w dwóch bankach

Limit odnosi się do należności deponenta od danego banku. Załóżmy umownie, że jedna osoba trzyma równowartość 80 tys. euro w banku A i 85 tys. euro w odrębnym banku B. Pierwsza kwota mieści się w limicie banku A, druga w limicie banku B. Przy braku innych środków w tych instytucjach cała równowartość 165 tys. euro mieści się w podstawowej ochronie.

Jeżeli wszystkie 165 tys. euro byłyby rozłożone między rachunki prowadzone przez bank A, podstawowy limit dla tej osoby obejmowałby tylko równowartość 100 tys. euro. Znaczenie ma zatem to, który bank przyjmuje depozyt. Sama odmienna nazwa rachunku lub kolejna lokata w ofercie jednej instytucji nie oznacza ochrony przysługującej w odrębnym banku.

Kiedy ochrona może być wyższa

Osoba fizyczna może czasowo korzystać z wyższej ochrony wybranych wpływów. Zasady wysokości gwarancji BFG obejmują m.in. pieniądze ze sprzedaży nieruchomości mieszkalnej poza działalnością gospodarczą, ze spadku oraz określonych odpraw. Jeśli środki wpłynęły na rachunek w okresie trzech miesięcy przed spełnieniem warunku gwarancji, ochrona tych wpływów może sięgać równowartości 200 tys. euro, z uwzględnieniem pozostałych środków deponenta.

Nie każda świeża, duża wpłata spełnia te warunki: decydują jej tytuł i czas wpływu. Kwota ponad zwykłe 100 tys. euro jest wypłacana na wniosek deponenta. Przy takim wpływie prosty rachunek z przykładów pokaże jedynie ochronę podstawową, a nie ostateczną kwotę możliwą do odzyskania.

W tym samym okresie pełną gwarancję przewidziano dla określonych odszkodowań za szkodę wyrządzoną przestępstwem i zadośćuczynień za doznaną krzywdę. Nie zmienia to sposobu sumowania zwykłych sald ROR-u, lokat i udziału we wspólnym koncie. Zmienia zakres ochrony konkretnego, uprawnionego wpływu, gdy zwykła suma deponenta przekracza podstawowy limit.

Przeczytaj także:

• ETF czy fundusz TFI? Niższy TER nie pokazuje całego rachunku
• Klucz dostępu chroni przed phishingiem, ale nie twórz go na wspólnym sprzęcie
• Meta buduje platformę AI dla firm, ale nie podała ceny ani kontroli