چطور سرمایهٔ لازم استارتاپ را با نرخ سوخت و runway حساب کنیم؟

|نویسنده: تیم تحریریه QUASA|7 دقیقه مطالعه
چطور سرمایهٔ لازم استارتاپ را با نرخ سوخت و runway حساب کنیم؟

برای برآورد سرمایهٔ لازم استارتاپ، ابتدا خروجی نقدی ماه را از ورودی نقدی آن کم کنید: طبق راهنمای مرکوری دربارهٔ نرخ سوخت، حاصلْ نرخ سوخت خالص است و تقسیم موجودی نقد بر آن، runway یا مدت تقریبی دوام پول را نشان می‌دهد. مبلغ جذب سرمایه را سپس از برنامهٔ ماهانه به دست آورید: آن‌قدر پول لازم است که ماندهٔ نقد تا پایان افق برنامه‌ریزی، در هیچ ماهی از حد احتیاطی انتخاب‌شده پایین‌تر نرود.

این مبلغ برابر بزرگ‌ترین فاصلهٔ میان ماندهٔ پیش‌بینی‌شده و حد احتیاطی در طول دوره است. برای یافتنش، پرداخت‌ها را در ماه وقوع و درآمد را در ماه وصول ثبت کنید، ماندهٔ پایان هر ماه را به ماه بعد ببرید و افق را تا زمان مورد انتظار ورود پول دور بعد ادامه دهید. در این روش، استخدام، تمدید نرم‌افزار و دیرکرد مشتری هرکدام در همان ماهی اثر می‌گذارند که نقد واقعاً تغییر می‌کند.

نرخ سوخت را از پولی که جابه‌جا می‌شود حساب کنید

نرخ سوخت ناخالص، مجموع خروجی نقدی یک ماه است؛ نرخ سوخت خالص از کم‌کردن ورودی نقدی همان ماه از خروجی به دست می‌آید. فروش ثبت‌شده‌ای که هنوز وصول نشده، ورودی نقدی آن ماه نیست. پول حاصل از جذب سرمایه نیز درآمد عملیاتی نیست: هنگام واریز به موجودی نقد اضافه می‌شود، اما نباید نرخ سوخت جاری را بهتر از واقع نشان دهد.

حقوق، پرداخت پیمانکار، اجاره، بازاریابی و اشتراک نرم‌افزار را بر پایهٔ زمان پرداخت ثبت کنید. استهلاک حسابداری، چون در همان ماه پولی از حساب خارج نمی‌کند، جزو خروجی نقدی آن ماه نیست. هزینهٔ یک‌باره را می‌توان از میانگین نرخ سوخت معمول جدا کرد، ولی در برنامهٔ ماهانه باید نگه داشت؛ حذف تمدید سالانهٔ نرم‌افزار از این برنامه، ماندهٔ ماه پرداخت را بیش از واقع نشان می‌دهد.

اگر وصول مشتریان نامنظم باشد، میانگین چند ماه گذشته تصویری بهتر از وضعیت معمول می‌دهد، اما زمان دریافت‌های آینده را مشخص نمی‌کند. وقتی نرخ سوخت خالص صفر یا منفی است، تقسیم موجودی بر آن مدت دوام محدودی به دست نمی‌دهد؛ با وجود جریان نقد مثبت امروز، یک پرداخت بزرگ یا تأخیر در وصول بعدی همچنان می‌تواند ماندهٔ آینده را پایین بیاورد.

افق محاسبه را تا ورود پول دور بعد ادامه دهید

نقطهٔ عطف می‌تواند عرضهٔ محصول، رسیدن به سطح مشخصی از فروش یا آماده‌شدن برای دور بعدی باشد. اگر قرار است دور بعد هزینه‌های پس از آن نقطه را بپردازد، افق محاسبه باید تا ورود احتمالی پول به حساب ادامه پیدا کند. آغاز گفت‌وگو با سرمایه‌گذار، توافق و واریز سرمایه یک زمان واحد ندارند؛ هزینه‌های این فاصله همچنان پرداخت می‌شوند.

گزارش تکراسا دربارهٔ داده‌های سال‌های ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۰ می‌گوید استارتاپ‌ها معمولاً فرایند جذب دور بعد را حدود شش ماه پیش از اتمام سرمایه آغاز می‌کردند و افزایش هزینه‌های عملیاتی و خرید نرم‌افزار و سخت‌افزار وابسته به ارز، سرمایهٔ جذب‌شده را سریع‌تر مصرف می‌کرد. این مشاهدهٔ تاریخی، مدت قطعی جذب برای یک استارتاپ امروز نیست؛ در محاسبهٔ مبلغ باید زمان مورد انتظار قراردادها، استخدام و وصول سرمایهٔ همان کسب‌وکار وارد شود.

الگوی هر ماه ساده است: ماندهٔ پایان برابر ماندهٔ آغاز، به‌علاوهٔ دریافت‌های وصول‌شده، منهای پرداخت‌های انجام‌شده است. ماندهٔ پایان به آغاز ماه بعد منتقل می‌شود. اگر فرض کنید سرمایهٔ تازه در ابتدای دوره وارد حساب می‌شود، مبلغ لازم برابر است با حد احتیاطی منهای کمترین ماندهٔ پیش‌بینی‌شده بدون آن سرمایه؛ اگر این تفاضل منفی باشد، نیاز محاسبه‌شده صفر است. ملاک، کمترین مانده در کل دوره است، نه لزوماً ماندهٔ ماه آخر.

نمونهٔ فرضی دوازده‌ماهه با تومان

مقایسهٔ دوام نقد با نرخ سوخت ثابت و برنامهٔ ماهانه‌ای که پرداخت تمدید نرم‌افزار را دربرمی‌گیرد

فرض کنید استارتاپی ۳۰۰ میلیون تومان نقد دارد، افق برنامه‌اش دوازده ماه است و می‌خواهد مانده‌اش در هیچ ماهی کمتر از ۱۰۰ میلیون تومان نشود. همهٔ ارقام این نمونه فرضی و به میلیون تومان‌اند. پرداخت تمدید نرم‌افزار در ماه وقوع ثبت می‌شود، حتی اگر هزینهٔ آن در گزارش حسابداری میان چند ماه تقسیم شود.

  • ماه‌های یک تا سه: پرداخت عملیاتی هر ماه ۱۰۰ و دریافت وصول‌شده ۳۰ است؛ کسری نقد ماهانه ۷۰ می‌شود.
  • ماه‌های چهار تا شش: پرداخت عملیاتی هر ماه ۱۲۰ و دریافت ۵۰ است؛ کسری معمول ۷۰ است. در ماه ششم، تمدید نرم‌افزار ۶۰ دیگر می‌خواهد و کسری همان ماه به ۱۳۰ می‌رسد.
  • ماه‌های هفت تا نه: پرداخت عملیاتی هر ماه ۱۴۰ و دریافت ۸۰ است؛ کسری ماهانه ۶۰ می‌شود.
  • ماه‌های ده تا دوازده: پرداخت عملیاتی هر ماه ۱۶۰ و دریافت ۱۰۰ است؛ کسری معمول ۶۰ است. تمدید ۶۰ میلیونی در ماه دوازدهم، کسری آن ماه را به ۱۲۰ می‌رساند.

کسری ماه‌های یک تا دوازده به‌ترتیب ۷۰، ۷۰، ۷۰، ۷۰، ۷۰، ۱۳۰، ۶۰، ۶۰، ۶۰، ۶۰، ۶۰ و ۱۲۰ میلیون تومان است. اگر سرمایهٔ تازه‌ای وارد نشود، ماندهٔ پایان این ماه‌ها به‌ترتیب ۲۳۰، ۱۶۰، ۹۰، ۲۰، منفی ۵۰، منفی ۱۸۰، منفی ۲۴۰، منفی ۳۰۰، منفی ۳۶۰، منفی ۴۲۰، منفی ۴۸۰ و منفی ۶۰۰ خواهد بود. مانده در ماه سوم از حد احتیاطی پایین‌تر می‌رود و در ماه پنجم منفی می‌شود.

جمع کسری دوره ۹۰۰ میلیون تومان است و در این نمونه، مانده هر ماه کاهش می‌یابد؛ پس کمترین مانده در پایان ماه دوازدهم رخ می‌دهد. با فرض ورود سرمایه در ابتدای دوره، برای پایان‌دادن آن ماه با ۱۰۰ میلیون تومان نقد، باید ۹۰۰ میلیون کسری و ۱۰۰ میلیون ماندهٔ احتیاطی را پوشش داد و ۳۰۰ میلیون موجودی فعلی را کسر کرد. مبلغ جذب در سناریوی پایه ۷۰۰ میلیون تومان است. تقسیم سادهٔ ۳۰۰ بر کسری ۷۰ میلیونی ماه اول، runway تقریبی ۴٫۳ ماه را نشان می‌دهد، اما مبلغ لازم برای تأمین کل افق و حفظ ماندهٔ احتیاطی را به دست نمی‌دهد.

رشد هزینه و تأخیر وصول چقدر مبلغ را تغییر می‌دهند؟

واگرایی سه سناریوی جریان نقد با فرض‌های ثابت، رشد هزینه و تأخیر در وصول درآمد

برای جداشدن اثر هر فرض، موجودی آغازین، افق دوازده‌ماهه و حد احتیاطی را در هر سه سناریوی فرضی ثابت نگه دارید. فقط زمان وصول یا پرداخت عملیاتی تغییر می‌کند؛ تمدیدهای نرم‌افزار همان دو پرداخت برنامهٔ پایه‌اند. در هر حالت، مبلغ جذب از کمترین ماندهٔ ماهانه دوباره محاسبه می‌شود.

  • برنامهٔ پایه: پرداخت‌ها و وصول‌ها طبق زمان‌بندی نمونه پیش می‌روند. جمع کسری ۹۰۰ و مبلغ جذب ۷۰۰ میلیون تومان است.
  • رشد هزینه: فرض کنید پرداخت‌های عملیاتی از ماه چهارم به بعد ۱۰ درصد بیشتر از برنامهٔ پایه شوند و تمدیدهای نرم‌افزار تغییر نکنند. افزایش پرداخت‌ها برابر سه بار ۱۲، سه بار ۱۴ و سه بار ۱۶، در مجموع ۱۲۶ میلیون تومان است. مبلغ جذب به ۸۲۶ میلیون تومان می‌رسد. این ۱۰ درصد فقط فرض سناریو است، نه نرخ تورم گزارش‌شده.
  • تأخیر وصول: فرض کنید دریافت‌های برنامه‌ریزی‌شدهٔ ماه‌های چهار تا دوازده هرکدام سه ماه دیرتر وصول شوند و سایر فرض‌ها ثابت بمانند. دریافت‌های ماه‌های ده تا دوازده، جمعاً ۳۰۰ میلیون تومان، از افق محاسبه بیرون می‌افتند. مبلغ جذب تا پایان ماه دوازدهم به یک میلیارد تومان می‌رسد؛ طلب‌ها باقی‌اند، اما پیش از وصول نمی‌توان از آن‌ها برای پرداخت هزینه استفاده کرد.

در مثال محاسباتی استرایپ، افزودن حق‌بیمهٔ سالانه و افت فصلی درآمد، برآورد runway بر پایهٔ میانگین نرخ سوخت را از ۱۴٫۵ به ۱۳٫۲۵ ماه کاهش می‌دهد. برای تعیین مبلغ جذب، ثبت این تغییرها در ماه وقوعشان اهمیت بیشتری دارد: ممکن است دریافت دیرهنگام، ماندهٔ پایان دوره را بهبود دهد، اما کسری ماه‌های پیش از وصول را جبران نکند.

حاشیهٔ نقد را از رشد هزینه جدا نگه دارید

ماندهٔ احتیاطی، حداقل پولی است که استارتاپ می‌خواهد در طول افق در حساب داشته باشد؛ رشد هزینه، تغییر در پرداخت‌های پیش‌بینی‌شده است. در نمونهٔ بالا، افزایش ۱۰ درصدی پرداخت‌ها یک‌بار در ردیف ماه‌های مربوط ثبت شده و ماندهٔ احتیاطی ۱۰۰ میلیونی ثابت مانده است. افزودن همان افزایش هزینه به هر دو بخش، اثر یک فرض را دوبار وارد محاسبه می‌کند.

به همین دلیل مبلغ قابل‌دفاع همراه با زمان‌بندی آن معنا پیدا می‌کند: از کدام ماه استخدام هزینه می‌سازد، کدام دریافت به زمان وصول وابسته است، تمدید نرم‌افزار چه ماهی پرداخت می‌شود و سرمایهٔ دور بعد چه زمانی ممکن است برسد. اگر ورود سرمایهٔ در حال محاسبه نیز برای ابتدای دوره قطعی نیست، ماه واریز آن باید در برنامه مشخص شود؛ مبلغی که دیر برسد، کسری ماه‌های پیش از واریز را پوشش نمی‌دهد.

بیشتر بخوانید:

اشتراک‌گذاری:

عضویت در خبرنامه

تازه‌ترین اخبار Web3، هوش مصنوعی و رمزارز را مستقیم در صندوق ایمیل خود دریافت کنید.

0