Anthropic kaloi nga Git te Scion pas 30.000 bashkimeve

Në shpjegimin inxhinierik të 13 tetorit 2026, Anthropic njoftoi se kishte përfunduar kalimin e monorepozitorit nga Git te Scion brenda pesë muajsh, ndërsa numri i ndryshimeve të bashkuara u rrit nga rreth 2.500 në ditë në maj në mbi 30.000 në një ditë të shtatorit. Claude e përshpejtoi prodhimin e kodit, por shifra numëron të gjitha ndryshimet e bashkuara në monorepozitor; ajo nuk mat veçmas bashkimet e prodhuara nga modeli. Scion u ndërtua për ta mbajtur këtë ngarkesë pa ua shpërndarë vazhdimisht të gjithë historikun agjentëve dhe proceseve të testimit.

Leximi i grafikut nga Brocker e vendos kulmin në 30.401 bashkime më 9 shtator. Ky është rezultat i një dite, jo mesatarja e të gjithë shtatorit; mesatarja prej rreth 2.500 i përket majit. Dallimi ka rëndësi kur vlerësohet rritja: kulmi tregon ngarkesën që sistemi duhet të përballojë, ndërsa nuk tregon vetë sa kod ose sa punë të vlefshme përmbante secili ndryshim.

Pse monorepozitori e rëndoi Git

Git u jep kopjeve lokale historikun dhe aftësinë për të punuar pa lidhje me serverin. Në monorepozitorin e Anthropic, historiku i degës kryesore i afrohej 100 GB, një kopje pune e ngjeshur kalonte 25 GB dhe integrimi i vazhdueshëm, ose CI, kryente rreth 25 milionë marrje të kodit në ditë. Këto marrje nuk përfshinin mjediset e zhvilluesve, hapësirat e agjentëve apo punët kërkimore. Me një shkarkim të plotë për çdo proces, lëvizja e të dhënave do të bëhej kostoja mbizotëruese.

Anthropic kishte përdorur kopje të pjesshme, depo pasqyrë dhe kopje të përgatitura paraprakisht. Këto zgjidhje fituan kohë, por pasqyrat kërkonin burime dhe kopjet e përgatitura mbeteshin prapa degës kryesore ndërmjet rifreskimeve. Pyetjet që varen nga historiku, si dallimi mes versioneve ose identifikimi i autorit të një rreshti, kërkonin kujdes shtesë mbi kopjet e pjesshme.

Pothuajse të gjithë klientët e kësaj ngarkese ishin agjentë ose procese që punonin të lidhura me rrjetin. Prandaj Anthropic po paguante vazhdimisht për shpërndarjen e historikut të plotë, ndonëse shumë proceseve u duheshin vetëm disa skedarë ose përgjigjja e një pyetjeje. Pengesa ishte kombinimi i madhësisë së depos me përsëritjen masive të kërkesave, jo paaftësia e Git për të bashkuar një ndryshim të vetëm.

Si lëvizin skedarët dhe kërkesat në Scion

Scion e ndan punën mes klientit dhe shërbimit qendror. Serveri krijon ndryshimet, kryen bashkimet dhe përgjigjet për historikun; klienti ruan një cache lokale të kufizuar dhe vendos në disk skedarët e kërkuar. Një proces CI që do vetëm dallimin mes dy versioneve mund ta marrë përmes API-së pa hapur fare një kopje pune të monorepozitorit.

Rruga e marrjes së skedarëve dhe ajo e bashkimit kanë hapa të ndryshëm:

Skedarët: klienti → scion-daemon në nyjën lokale → scion-cache rajonal → scion-server. Kërkesa ngjitet në nivelin pasues vetëm kur objekti mungon në cache; serveri autoritativ e merr sipas nevojës nga Spanner ose ruajtja në cloud.
Historiku: agjenti ose procesi CI → API-ja e Scion → përgjigjja për dallimin, prejardhjen e një ndryshimi ose autorin e një rreshti. Kjo rrugë nuk kërkon kopje pune kur duhen vetëm të dhëna për kodin.
Bashkimi: ndryshimi krijohet në server → shqyrtohet përmes mjeteve të kompanisë → bashkohet në degën kryesore → testohet pas bashkimit dhe përpara vendosjes në përdorim.

Njësia e punës në Scion regjistron skedarët e ndryshuar kundrejt versionit pararendës dhe treguesit drejt përmbajtjes së tyre. Objektet e përmbajtjes janë të pandryshueshme, ndaj mund të ripërdoren në nivelet e cache-it. Klienti kërkon pemët dhe skedarët që i duhen, në vend që të marrë një paketë të madhe të historikut. Kjo e bën marrjen e pjesshme pjesë të rrjedhës normale të punës, ndërsa kopja në disk mbetet opsionale.

Ku shkon kostoja e bashkimeve dhe e CI-së

Centralizimi nuk e zhduk koordinimin. Krijimi i një ndryshimi në Scion nuk kërkon lëvizjen e treguesit të degës kryesore; përditësimi i atij treguesi është veprim më vete. Kështu serverët mund të pranojnë ndryshime pa pritur që çdo krijim të ndryshojë të njëjtën gjendje globale. Kur disa ndryshime prekin pjesë të njëjta të kodit, konfliktet mbeten për t’u zgjidhur.

Radha tradicionale që bllokon të gjithë depon derisa të përfundojnë testet nuk i përshtatej ritmit të Anthropic. Kompania thotë se ka investuar në teste pas bashkimit dhe para vendosjes në përdorim. Kjo lejon bashkime ndërkohë që testet vazhdojnë, por ia kalon një pjesë të barrës zbulimit të problemeve pas bashkimit. Antique, mjeti i shqyrtimit të kodit i ndërtuar krahas Scion, ndihmon në dallimin mes ndryshimeve të thjeshta dhe atyre që prekin logjikë më të ndjeshme.

Sipas matjeve të vetë Anthropic, çdo nivel i cache-it arrin mbi 99% goditje, kërkesat për CPU dhe memorie të infrastrukturës Scion janë rreth 200 herë më të vogla se ato të rrjetit të mëparshëm të pasqyrave Git, dhe CI fitoi 25% kapacitet CPU. Krahasimi vlen për monorepozitorin, ngarkesën dhe konfigurimin e kompanisë. Përfitimi vjen kryesisht nga marrjet dhe kopjet e punës që proceset nuk kanë më nevojë t’i krijojnë.

Shpejtësia e kontrollit të burimit nuk e zëvendëson gjykimin mbi kodin. Në raportimin e On The Wire citohet përshkrimi i ekipit të Anthropic: «Very often, we found that the role of the engineers was to tell Claude “no.”» Inxhinierët shqyrtojnë qëllimin e kërkesave për ndryshim dhe kufizimet e sistemit, ndërsa testet dhe rregullat e qasjes mbeten pjesë e kontrollit.

Çfarë kushton varësia nga serveri

Scion heq dorë nga pavarësia e një kopjeje të plotë lokale. Për të pyetur historikun, për të krijuar ndryshime dhe për t’i bashkuar ato, klienti varet nga shërbimi qendror dhe lidhja me të. Cache-i rajonal është gjithashtu pjesë e rëndësishme e funksionimit: nivelet mbahen të ndara që një problem rajonal të mos i drejtojë të gjitha kërkesat menjëherë te serverët autoritativë.

Kjo zgjedhje ka kuptim për ngarkesën e pazakontë të Anthropic, ku shumë klientë janë gjithsesi vazhdimisht të lidhur. Për një ekip më të vogël, madhësia e depos, koha e marrjes së kodit dhe puna që CI shpenzon për kopje të panevojshme janë tregues më domethënës sesa kulmi i bashkimeve të Anthropic. Kalimi në një sistem të tillë do të kërkonte edhe përshtatjen e shqyrtimit të kodit, kërkimit dhe CI-së.

Anthropic synon të ndajë idetë e arkitekturës me GitHub, GitLab dhe komunitetin e kodit të hapur. Për zhvilluesit e tjerë, pasoja më e mundshme është që disa prej këtyre ideve — pyetjet e historikut në server dhe marrja më e kursyer e skedarëve — të përmirësojnë mjetet Git që përdorin tashmë.

Lexoni gjithashtu: