Facturar unha colaboración en España: o primeiro cobro xa deixa obrigas

Se vas cobrar unha colaboración cunha marca desde Galicia, debes declarar a actividade antes de iniciar as operacións e emitir unha factura polo servizo. Para unha prestación ordinaria a unha empresa da España peninsular ou das Baleares, o tipo xeral é do 21 % de IVA, segundo o manual de IVA da AEAT; cun cliente estranxeiro hai que determinar onde se localiza fiscalmente a operación.

A alta fiscal e a alta na Seguridade Social responden a preguntas distintas. A primeira vai ligada ao inicio da actividade; a segunda depende de se o traballo por conta propia se exerce de forma habitual, persoal e directa. O primeiro ingreso dunha campaña regular xa pode chegar con ambas as obrigas, mentres que a cualificación dunha colaboración illada require examinar as súas circunstancias.

Alta fiscal primeiro; habitualidade para a Seguridade Social

A declaración censual mediante o modelo 036 debe presentarse antes de iniciar a actividade ou realizar operacións, non despois de que a marca pague. Nela identifícanse a actividade, o epígrafe do imposto sobre actividades económicas (IAE) e as obrigas tributarias que correspondan. Se xa exerces outra actividade por conta propia, o inicio dunha nova prestación pode esixir unha modificación censual no canto dunha nova alta.

Para decidir sobre o réxime de autónomos importa a continuidade real do traballo: se aceptas campañas de maneira recorrente, buscas clientes ou prestas servizos de forma regular. O importe dunha factura, por si só, non determina a habitualidade nin existe unha exención automática por tratarse do primeiro cobro. Se a colaboración é verdadeiramente puntual e non está claro como encaixa a actividade, convén obter unha valoración individual antes de asumir que non procede a alta.

Se corresponde inscribirse como autónomo, a guía de alta da Seguridade Social indica que antes hai que declarar o IAE e que o trámite pode facerse en Importass. Para solicitalo cómpre indicar, entre outros datos, a actividade, a data de inicio e os rendementos netos previstos. A alta censual e a cotización cumpren funcións diferentes: presentar unha non substitúe a outra.

Os datos que identifican a colaboración na factura

Unha factura completa debe permitir recoñecer as partes e a prestación remunerada. Na descrición, «colaboración» pode ser demasiado vago: é máis útil concretar se se pactou a creación dunha peza, a súa publicación, un período de difusión ou unha combinación desas tarefas. Tamén importa saber quen contrata: se intervén unha axencia, a entidade anunciada no contido pode ser distinta da destinataria da factura.

• Número correlativo e serie, se procede; data de expedición e data da operación cando non coincidan.
• Nome completo ou denominación social e domicilio de quen emite e de quen recibe a factura, xunto cos números de identificación fiscal esixibles nesa operación.
• Descrición do servizo e datos necesarios para calcular a base impoñible, incluídos o prezo e os descontos aplicables.
• Tipo de IVA e cota por separado cando se repercuta; cando proceda, a mención fiscal que explique por que a factura non leva IVA español.
• Retención do IRPF separada se a natureza do ingreso e a condición do pagador obrigan a practicala, e total que debe pagar o cliente.

Unha factura por unha campaña debe documentar o que se cobra, aínda que a marca aínda non coñeza as visualizacións finais. Conserva unha copia e usa os datos fiscais do cliente contractual. Se o cliente confecciona a factura no teu nome, a responsabilidade de que cumpra os requisitos segue correspondendo a quen presta o servizo.

O IVA cambia coa condición e coa sede do cliente

Nun servizo ordinario entre empresas, a regra xeral sitúa a prestación onde está a sede ou o establecemento que recibe o servizo. Por iso, se unha marca establecida na España peninsular ou nas Baleares encarga a campaña para esa sede, a factura leva normalmente o IVA español. O lugar desde o que se publica o contido ou o país no que se ve non substitúen, por si sós, a identificación do destinatario fiscal.

Se quen contrata como empresa está noutro Estado da Unión Europea e recibe alí o servizo, a operación non leva IVA español pola regra xeral de localización. Hai que comprobar a identificación fiscal do cliente e se a prestación debe incluírse na declaración de operacións intracomunitarias, modelo 349. A factura debe expresar a razón fiscal da ausencia de IVA español; no suposto de investimento do suxeito pasivo, inclúese a mención correspondente.

Cando a empresa cliente está fóra da Unión Europea, a regra xeral entre empresas tamén sitúa o servizo fóra do IVA español, pero a operación non se declara como intracomunitaria. A situación cambia se o cliente actúa como particular: a regra xeral toma como referencia a sede de quen presta o servizo, con excepcións para determinados servizos a destinatarios de fóra da Unión. Un encargo que combine publicidade e cesión de dereitos, ou un cliente situado nas Canarias, Ceuta ou Melilla, merece unha análise da prestación concreta antes de decidir que imposto ou mención corresponde.

Cando se desconta o IRPF

Se o ingreso se cualifica como rendemento dunha actividade profesional e paga unha empresa española obrigada a reter, a retención descóntase da base: o cliente ingresa esa parte por conta da persoa creadora. A información da AEAT sobre retencións establece con carácter xeral o 15 % para rendementos profesionais e prevé o 7 % no ano de inicio da actividade profesional e nos dous seguintes, baixo as condicións aplicables.

Crear contido non determina por si só que todos os cobros teñan esa cualificación fiscal. Importan a actividade declarada, a natureza do contrato e o concepto que remunera cada pagamento. Se paga unha empresa estranxeira, a retención española tampouco se resta por defecto: hai que saber se ese pagador está obrigado a retela en España. Cando se remuneran por separado o servizo e os dereitos de explotación do contido, unha valoración fiscal individual axuda a cualificar cada ingreso.

Tres estruturas condicionais de factura

Os seguintes supostos usan unha base pactada de 100 euros para un servizo ordinario de colaboración e non inclúen outros conceptos. Son exemplos aritméticos: a factura real debe reflectir a cualificación da actividade, o cliente efectivo e as condicións do contrato.

1. Empresa española, servizo profesional suxeito á retención xeral: base de 100 euros, máis 21 euros de IVA e menos 15 euros de IRPF. A marca paga 106 euros; a retención forma parte da remuneración e ingrésase por conta da persoa creadora.
2. Empresa doutro Estado da Unión Europea que recibe o servizo como empresa: base de 100 euros e sen IVA español pola regra xeral de localización. Se o pagador non está obrigado a practicar retención en España, o total é de 100 euros. Cómpre identificar a operación intracomunitaria e declarala cando proceda.
3. Empresa de fóra da Unión Europea que recibe o servizo como empresa: base de 100 euros e sen IVA español pola mesma regra xeral de localización. Se tampouco existe obriga de retención española para o pagador, o total é de 100 euros; a factura debe indicar por que non repercute IVA español.

Antes de enviar a factura, identifica a entidade que realmente contratou a campaña e separa os conceptos que se pagan. Eses datos permiten decidir onde se localiza o servizo para o IVA e se corresponde descontar unha retención.